مجموعه ای از احکام روزه

شروع موضوع توسط بابک ‏17/05/2018 ساعت 04:57 در انجمن روزه

  1.  
    بابک

    بابک مدیر تالار قرآن "بازنشسته"

    تاریخ عضویت:
    ‏13/12/2012
    ارسال ها:
    1,989
    تشکر شده:
    7,991
    تشکر کرده:
    3,851
    امتیاز:
    168
    شغل :
    .
    محل سکونت:
    تب ریز

    تحصیلات:
    دانشجوی کارشناسی
    نحوه آشنایی با انجمن:
    موتور جستجو
    جنسیت:
    آقا پسر
    پیام کاربری:
    لبیک یا حسین(ع)
    ۱. معنای روزه
    «روزه» در شرع مقدس اسلام آن است که انسان در تمام روز (از طلوع فجر تا غروب آفتاب) با قصد اطاعت از فرمان خداوند از خوردن و آشامیدن و چیزهای دیگری که به تفصیل گفته خواهد شد خودداری کند.
    توجه:
    [​IMG] معیار شرعی در مورد وقت روزه، فجر صادق است نه کاذب، و احراز آن موکول به تشخیص مکلف است.
    [​IMG] در طلوع فجر (وقت وجوب امساک برای روزه گرفتن) فرقی بین شبهای مهتابی و غیر مهتابی نیست.
    [​IMG] مقتضی است که مؤمنین محترم «اَیَّدَهُمُ اللهُ تَعَالی» جهت رعایت احتیاط در امساک روزه، همزمان با شروع اذان صبح از رسانه‌ها برای روزه امساک نمایند.
    [​IMG] هرگاه برای روزه‌دار اطمینان حاصل شود که اذان از هنگام داخل شدن وقت شروع شده جایز است به صرف شروع اذان، افطار نماید و صبر کردن تا پایان اذان لازم نیست.


    ۲. انواع روزه
    روزه از یک نظر بر چهار نوع است:
    ۱. روزه‌ی واجب، مثل روز‌ه‌ی ماه مبارک رمضان.
    ۲. روزه‌ی مستحب، مثل روزه‌ی ماه رجب و شعبان.
    ۳. روز‌ه‌ی مکروه، مثل روزه‌ی روز عاشورا.
    ۴. روز‌ه‌ی حرام مثل روزه‌ی عید فطر(اول ماه شوال) و قربان(دهم ماه ذی‌الحجه).

    توجه:
    [​IMG] کسی که می‌داند روزه برای او ضرر دارد یا خوف ضرر داشته باشد باید روزه را ترک کند و اگر روزه بگیرد صحیح نیست بلکه حرام است، خواه این یقین و خوف از تجربه‌ی شخصی حاصل شده باشد یا از گفته‌ی پزشک امین یا از منشأ عقلایی دیگر.
    [​IMG] ملاک تأثیر روزه در ایجاد بیماری یا تشدید آن و عدم قدرت بر روزه گرفتن، تشخیص خود روزه‌دار نسبت به خودش است، بنابراین اگر پزشک بگوید روزه ضرر دارد، اما او با تجربه دریافته است که ضرر ندارد باید روزه بگیرد، همچنین اگر پزشک بگوید روزه ضرر ندارد ولی او بداند روزه برایش ضرر دارد یا خوف ضرر داشته باشد نباید روزه بگیرد.
    [​IMG] هرگاه عقیده‌اش این بود که روزه برای او ضرر ندارد و روزه گرفت و بعد فهمید روزه برای او ضرر داشته باید قضای آن را به جا آورد.
    [​IMG] پزشکانی که بیماران را از روزه گرفتن به دلیل ضرر داشتن منع می‌کنند گفته‌ی ایشان در صورتی معتبر است که اطمینان آور باشد یا باعث خوف ضرر شود و در غیر این صورت اعتباری ندارد.
     
    گمنام و mahdi gh از این پست تشکر کرده اند.
  2.  
    بابک

    بابک مدیر تالار قرآن "بازنشسته"

    تاریخ عضویت:
    ‏13/12/2012
    ارسال ها:
    1,989
    تشکر شده:
    7,991
    تشکر کرده:
    3,851
    امتیاز:
    168
    شغل :
    .
    محل سکونت:
    تب ریز

    تحصیلات:
    دانشجوی کارشناسی
    نحوه آشنایی با انجمن:
    موتور جستجو
    جنسیت:
    آقا پسر
    پیام کاربری:
    لبیک یا حسین(ع)
    ۳. روزه‌های واجب
    ۱. روزه‌ی ماه مبارک رمضان.
    ۲. روزه‌ی قضا.
    ۳. روزه‌ی کفاره.
    ۴. روزه‌ی قضای پدر و مادر.
    ۵. روزه‌ی مستحبی که به واسطه‌ی نذر و عهد و قسم واجب شده است.
    ۶. روزه‌ی روز سوم از ایام اعتکاف.
    ۷. روزه‌ی بدل از قربانی در حج تمتع


    ۴. شرایط وجوب روزه
    بلوغ
    عقل
    قدرت
    بی هوش نبودن
    مسافر نبودن
    حایض و نفسا نبودن
    ضرری نبودن روزه
    حرجی نبودن روزه
    توجه:
    [​IMG] روزه بر افرادی واجب است که واجد شرایط فوق باشند، بنابراین روزه بر کودک نابالغ، دیوانه، بیهوش، فردی که توانایی گرفتن روزه ندارد، مسافر، زن حایض و نفسا، کسی که روزه برای او ضرر یا حرج (مشقت زیاد) دارد واجب نیست. (توضیح بیشتر در درسهای بعدی خواهد آمد).
    [​IMG] انسان نمی‌تواند به خاطر ضعف روزه را بخورد، ولی اگر به قدری ضعف پیدا کند که تحمل آن بسیار مشکل شود می‌تواند روزه را بخورد، و همچنین اگر برای او ضرر یا خوف ضرر داشته باشد، بنابراین دخترانی که به سن بلوغ - که بنا به نظر مشهور همان تکمیل نه سال قمری است - می‌رسند واجب است روزه بگیرند و ترک آن به صرف دشواری، ضعف جسمانی و مانند آن جایز نیست. بلی اگر برای آنها ضرر داشته و تحمل آن برای ایشان همراه مشقت زیاد باشد می‌توانند افطار کنند.
     
    گمنام و mahdi gh از این پست تشکر کرده اند.
  3.  
    بابک

    بابک مدیر تالار قرآن "بازنشسته"

    تاریخ عضویت:
    ‏13/12/2012
    ارسال ها:
    1,989
    تشکر شده:
    7,991
    تشکر کرده:
    3,851
    امتیاز:
    168
    شغل :
    .
    محل سکونت:
    تب ریز

    تحصیلات:
    دانشجوی کارشناسی
    نحوه آشنایی با انجمن:
    موتور جستجو
    جنسیت:
    آقا پسر
    پیام کاربری:
    لبیک یا حسین(ع)
    ۵. شرایط صحت روزه
    ۱. اسلام
    ۲. ایمان
    ۳. عقل
    ۴. بی هوش نبودن
    ۵. مسافر نبودن
    ۶. حایض و نفسا نبودن
    ۷. ضرری نبودن
    ۸. داشتن نیت
    ۹. ترک مفطرات
    ۱۰. روزه‌ی قضا نداشتن (البته این شرط برای کسی است که می‌خواهد روزه‌ی مستحبی بگیرد).
    توجه:
    [​IMG] روزه از افرادی صحیح است که واجد شرایط فوق باشند، بنابراین روزه‌ی کافر، دیوانه، بی‌هوش، مسافر، حایض و نفسا، روزه‌یی که برای فرد ضرر دارد، یا در آن نیت روزه نکرده یا یکی از مفطرات را عمداً انجام داده باطل است، همچنین روزه‌ی مستحبی کسی که روزه‌ی قضا دارد صحیح نیست.


    ۶. نیت روزه
    الف) معنی و لزوم نیت

    روزه مانند همه‌ی عبادتهای دیگر باید با نیت همراه باشد، بدین معنی که خودداری انسان از خوردن و آشامیدن و سایر چیزهای باطل‌کننده‌ی روزه، به خاطر دستور خداوند باشد و همین که چنین عزمی در او باشد کافی است و لازم نیست آن را بر زبان بیاورد.
    ب) زمان نیت
    روزه‌های مستحبی: از اول شب تا موقعی که به اندازه‌ی نیت کردن به مغرب وقت مانده باشد.
    روزه‌های واجب:
    ۱. واجـب معین، مثل روزه‌ی ماه رمضان
    الف) تا قبل از طلوع فجر: صحیح است.
    ب) تا قبل از زوال:
    از روی عمد: صحیح نیست.
    از روی فراموشی یا بی اطلاعی: بنابر احتیاط واجب نیت روزه کند و روزه بگیرد و بعداً نیز روزه‌ی آن روز را قضا نماید.
    ج) بعد از زوال: کافی نیست.
    ۲. واجب غیرمعین، مثل‌روزه‌ی‌قضای ماه رمضان
    الف) تا قبل از زوال: صحیح است.
    ب) بعد از زوال: صحیح نیست.

    ۱. از آن جا که شروع روزه از اول فجر است، نیت آن هم باید از آن لحظه به تأخیر نیفتد، و بهتر آن است پیش از فرا رسیدن فجر، نیت روزه کند.
    ۲. اگر اول شب نیت کرد که فردا روز بگیرد و پس از آن به خواب رفت و تا بعد از اذان صبح بیدار نشد یا سرگرم کاری بود و از فرا رسیدن صبح غافل بود، و پس از آن توجه یافت، روزه‌ی او صحیح است.
    ۳. کسی که در ماه رمضان، هنگام فرا رسیدن اذان صبح، عمداً نیت روزه نمی‌کند، اگر در اثنای روز نیت روزه کند، روزه‌اش باطل است و در عین حال باید تا غروب آن روز از همه‌ی چیزهای باطل کننده‌ی روزه اجتناب کند و بعد از ماه رمضان هم قضای آن روز را به جا آورد.
    ۴. کسی که در ماه رمضان از روی فراموشی یا بی اطلاعی، نیت روزه نکرده و در اثنای روز ملتفت شود، در صورتی که کاری که روزه را باطل می‌کند انجام داده باشد، روزه‌ی آن روز باطل است ولی تا غروب از کارهای باطل کننده‌ی روزه خودداری کند، اما چنانچه تا هنگامی که ملتفت روزه می‌شود کاری که روزه را باطل می‌کند انجام نداده باشد اگر بعد ازظهر است روزه باطل است، واگر پیش از ظهر است بنابر احتیاط واجب باید نیت روزه کند و روزه بگیرد و بعداً نیز روزه‌ی آن روز را قضا کند.
    ۵. اگر برای روزه‌ی واجب غیر ماه رمضان، مانند روزه‌ی کفاره یا قضا تا نزدیک ظهر نیت نکند، چنانچه تا آن وقت کاری که روزه را باطل می‌کند انجام نداده باشد، می‌تواند نیت کند و روزه‌ی او صحیح است.
    ۶. روزه‌ی مستحبی را در هر وقت از روز که به فکر روزه بیفتد می‌تواند نیت روزه کند و روزه‌ی او صحیح است، مشروط بر این که تا آن لحظه کاری که موجب باطل شدن روزه است از او سر نزده باشد.
    ۷. کسی که روزه‌ی قضای ماه رمضان بر او واجب است نمی‌تواند روزه‌ی مستحبی بگیرد حتی اگر زمانی که وقت نیت روزه‌ی واجب تمام شده است (یعنی بعد از ظهر) هم نیت روزه‌ی مستحبی کند صحیح نیست، و چنانچه فراموش کند و روزه‌ی مستحبی بگیرد در صورتی که در اثنای روز (چه پیش از ظهر باشد یا بعد ازظهر) یادش بیاید روزه‌ی مستحبی او باطل می‌شود، حال اگر پیش ازظهر باشد می‌تواند نیت روزه‌ی قضای ماه رمضان کند و روزه‌اش درست است.
    توجه:
    [​IMG] کسی که روزه‌ی قضای ماه رمضان بر ذمه دارد اگر به نیت استحباب روزه بگیرد، به جای روزه‌ی قضایی که بر عهده‌اش هست محسوب نمی‌شود.
    [​IMG] کسی که نمی‌داند روزه‌ی قضا بر عهده دارد یا نه، اگر به نیت آنچه که شرعاً مأمور به آن است اعم از روزه‌ی قضا یا مستحبی، روزه بگیرد و در واقع روزه‌ی قضا بر عهده‌اش باشد به عنوان روزه‌ی قضا محسوب می‌شود.

    ۸. اگر مریض در اثنای روز ماه رمضان خوب شود، واجب نیست که نیت روزه کند و آن روز را روزه بگیرد، ولی اگر پیش از ظهر باشد و کاری که روزه را باطل می‌کند از او سر نزده باشد احتیاط مستحب آن است که نیت روزه کند و روزه بگیرد و پس از ماه رمضان باید آن روز را قضا کند.


    ج) نیت در یوم‌الشک
    روزی که انسان شک دارد که آخر شعبان است یا اول ماه رمضان (یوم الشک) واجب نیست روزه بگیرد، و اگر بخواهد روزه بگیرد نمی‌تواند نیت روزه‌ی رمضان کند، بلکه می‌تواند قصد روزه‌ی مستحبی آخر شعبان یا روزه‌ی قضا و مانند آن کند و اگر بعداً معلوم شود که رمضان بوده از رمضان حساب می‌شود و قضای آن روز لازم نیست، و اگر در اثنای روز بفهمد که ماه رمضان است باید از همان لحظه نیت روزه‌ی رمضان کند.
    د) استمرار در نیت
    ۱. در روزه، واجب است نیت، استمرار داشته باشد.
    ۲. آنچه استمرار در نیت را به هم می‌زند:
    الف) نیت قطع روزه (یعنی در اثنای روز از نیت روزه گرفتن برگردد به طوری که قصد ادامه‌ی روزه نداشته باشد): روزه‌اش باطل می‌شود و قصد دوباره‌ی او برای ادامه‌ی روزه فایده ندارد. البته تا اذان مغرب باید از کاری که روزه را باطل میکند، خودداری کند.
    ب) تردید در ادامه‌ی روزه (به این معنی که هنوز تصمیم نگرفته است روزه را هم باطل کند)
    ج) نیت قاطع (یعنی تصمیم بگیرد کاری را که موجب باطل شدن روزه است صورت دهد و هنوز آن را انجام نداده است)
    در صورت (ب) و (ج)، احتیاط واجب آن است که روزه را تمام کند و بعداً هم آن را قضا نماید.
    توجه:
    [​IMG] آنچه گفتیم در ارتباط با روزه‌ی واجب معین از قبیل روزه‌ی ماه رمضان و نذر معین و مانند آن است، اما در روزه‌های مستحب و نیز روزه‌های واجب غیر معین که وجوب آن مخصوص به روز معینی نیست اگر تصمیم بر قطع روزه بگیرد ولی کاری که روزه را باطل می‌کند از او سر نزند و بعداً دوباره تا پیش از ظهر - و در مستحب تا غروب - نیت روزه کند روزه‌ی او صحیح است.
     
    گمنام و mahdi gh از این پست تشکر کرده اند.

XenForo Add-ons by Brivium ™ © 2012-2013 Brivium LLC.