اشتراک این تصویر با دوستانتان.

#درس_امامت ۴۷ (علم امام ۷) در درس های قبل در خصوص علم غیب امام مطالبی مطرح گردید، اینک ممکن است اشکالی به ذهن برسد مبنی بر اینکه: در برخی از آیات قرآن کریم «علم غیب» به خداوند متعال اختصاص یافته است؛ با وجود این آیات چگونه می توان برای «امام» معتقد به علم غیب شده و این گفتمان را سازگار با منطق قرآن کریم دانست؟برخی از این آیات عبارتند از: الف. انعام، ۵۹: «کلیدهاى غیب فقط نزد خداست، و کسى جز او به آنها علم ندارد‏.» ب. نمل، ۶۵: «بگو: در آسمان‏ها و زمین هیچ کس جز خدا غیب نمیداند، و آنان آگاهى ندارند چه زمانى برانگیخته میشوند؟» ج. انعام، ۵۰: «بگو: من به شما نمى‏گویم که خزینه ‏ها و گنجینه‏ هاى خدا نزد من است، و نیز غیب هم نمی‏دانم» در پاسخ به این اشکال توجه به چند نکته لازم است: الف. با کمی دقت این اشکال به «علم غیب پیامبران» و «علم غیب افرادی عادی» – نظیر مادر موسی و … – نیز وارد می گردد و اختصاصی به «علم غیب امام» ندارد. بنابراین لازم است آنها نیز به صورت مطلق بی بهره از علم غیب باشند در حالی که بر اساس آیات قرآن – که در درسهای قبلی از نظر گذشتند – بدون شک پیامبران و حتی برخی افراد عادی از علوم غیبی و پنهانی آگاهی داشته اند. ب. در قرآن کریم آیات دیگری نیز وجود دارند که به صورت صریح علم غیب را برای «غیر خداوند متعال» ثابت دانسته اند نظیر: «خداوند داناى غیب است و هیچ کس را بر غیب خود آگاه نمى‏کند مگر پیامبرانى را که [براى آگاه شدن از غیب‏] برگزیده است.» (جن: ۲۵ و ۲۶) «خدا بر آن نیست که شما را بر غیب آگاه کند. ولى خدا از میان فرستادگانش هر کس را بخواهد [براى آگاه کردن به غیب‏] برمى‏گزیند.» ( آل عمران: ۱۷۹) این دو دسته از آیات – آیاتی که علم غیب را منحصر به خدا می دانند و آیاتی که آن را برای غیر خدا نیز مطرح می نمایند – منافاتی با یکدیگر ندارند؛ زیرا علم غیب تقسیم می شود به «علم غیب استقلالى» و «علم غیب وابسته» قسم اول اختصاص به خداوند داشته و قسم دوم در غیر خدا نیز ممکن است.

XenForo Add-ons by Brivium ™ © 2012-2013 Brivium LLC.